Διονυσίου τυραννοῦντος Φιντίας τις Πυθαγόρειος ἐπιβεβουλευκώς τῷ τυράννῳ, μέλλων δέ τῆς τιμωρίας τυγχάνειν, ἠτήσατο παρά τοῦ Διονυσίου χρόνον εἰς τό πρότερον ἅ βούλεται διοικῆσαι · δώσειν δ’ ἔφησεν ἐγγυητήν τῶν φίλων ἕνα. Τοῦ δέ δυνάστου θαυμάσαντος, εἴ τοιοῦτος ἐστι φίλος ὅς ἑαυτόν εἰς τήν εἱρκτήν ἀντ’ ἐκείνου παραδώσει, προεκαλέσατό τινα τῶν γνωρίμων ὁ Φιντίας, Δάμωνα ὄνομα, Πυθαγόρειον φιλόσοφον, ὅς ἔγγυος εὐθύς ἐγεννήθη. Τινές μέν οὖν ἐπήνουν τήν ὑπερβολήν τῆς πρός τούς φίλους εὐνοίας, τινές δέ τοῦ ἐγγύου προπέτειαν καί μανίαν κατεγίνωσκον. Πρός δέ τήν τεταγμένην ὥραν ἅπας ὁ δῆμος συνέδραμεν, καραδοκῶν εἰ φυλάξει τήν πίστιν Φιντίας. Ἤδη δέ τῆς ὥρας συγκλειούσης Φιντίας ἀνελπίστως ἐπί τῆς ἐσχάτης τοῦ χρόνου ῥοπῆς δρομαῖος ἦλθε. Θαυμάσας οὖν ὁ Διονύσιος ἀπέλυσεν τῆς τιμωρίας τόν ἐγκαλούμενον καί παρεκάλεσε τούς ἄνδρας τρίτον ἑαυτόν εἰς τήν φιλίαν προσλαβέσθαι.

Όταν ασκούσε την εξουσία ο Διόνυσος, κάποιος Φιντίας Πυθαγόρειος, που είχε συνωμοτήσει εναντίον του άρχοντα και επρόκειτο να τιμωρηθεί, ζήτησε από τον Διονύσιο χρόνο, για να τακτοποιήσει προηγουμένως τις υποθέσεις του· είπε ότι θα δώσει για εγγύηση έναν από τους φίλους του. Κι επειδή ο άρχοντας απόρησε αν υπάρχει τέτοιος φίλος που θα δεχτεί να φυλακιστεί αντί για εκείνον, ο Φιντίας προσκάλεσε κάποιον από τους φίλους του, Δάμων στο όνομα και Πυθαγόρειος φιλόσοφος, ο οποίος αμέσως μπήκε εγγυητής. Κάποιοι λοιπόν, επαινούσαν την υπερβολή της αγάπης προς τους φίλους, μερικοί όμως καταλόγιζαν επιπολαιότητα και παραφροσύνη στον εγγυητή. Και την καθορισμένη ώρα όλος ο λαός συγκεντρώθηκε περιμένοντας με αγωνία αν ο Φιντίας θα τηρήσει την υπόσχεσή του. Και όταν πια πλησίαζε η ώρα, την τελευταία στιγμή, ο Φιντίας ανέλπιστα ήρθε τρέχοντας. Ο Διονύσιος, λοιπόν, από θαυμασμό απάλλαξε από την τιμωρία τον κατηγορούμενο και παρακάλεσε τους άνδρες να τον δεχτούν ως τρίτο στη φιλία τους.