Η γλώσσα

Η γλώσσα. Το ύφος          

•    Η γλώσσα του ποιήματος είναι ένα αξεδιάλυτο κράμα δημοτικής (π.χ. «Η θάλασσα... ναύτη», «κι όλος προς... τ' αυτί») και καθαρεύουσας («υψηλό», «εικών», «υιός», «δέεται», «δέησις»).

Ο Κ.Π. Καβάφης δεν ενδιαφερόταν αν μια έκφραση ήταν στην καθαρεύουσα ή τη δημοτική, αλλά κατά πόσο εξυπηρετούσε τον ποιητικό σκοπό του. Έβλεπε την ελληνική γλώσσα, από την αρχαία ως τη σύγχρονη εποχή, ως πολύμορφη, αλλά ενιαία οντότητα, γεμάτη πλούτη για τον ποιητή».

•    Ο Σεφέρης σχολίαζε ότι πολλές λέξεις ή φράσεις του είναι παρμένες από την κοινή κουβέντα λαϊκών ή μικροαστών τύπων του παροικιακού περιβάλλοντος του (λ.χ. «πηαίνει», «ανάφτει», «να'ν' καλοί», «ξεύροντας»).

•    Το ύφος του χαρακτηρίζεται ως πεζολογικό, κοντά στην καθημερινή ομιλία. Είναι απλό, αφηγηματικό και δραματικό· ο τόνος είναι θρηνητικός και πονεμένος.